Antonius Thuiszorgcliënten Jurjen en Hennie Martens vierden hun Platina huwelijk. ‘Achteraf vraag je jezelf af waar de tijd toch gebleven is’

Oudega, iets voor half drie op donderdagmiddag. In It Hofke, een speciale woonvoorziening voor ouderen die is ontstaan voor én door het dorp, is het rustig. De stoelen in de aula zijn leeg, over het biljart ligt een afdekzeil en de gang is verlaten. Voorzichtig gaat een aangrenzende voordeur open. In de deuropening staat Hennie Martens, 89 jaar. “Kom verder”, groet ze vriendelijk. “We hebben net ons middagdutje achter de rug.”

In de woonkamer zit haar man, de 95-jarige Jurjen Martens, op zijn vertrouwde plekje in zijn stoel. Hij is geboren en getogen in Oudega. Het echtpaar voelt zich prettig in deze woonomgeving, waar elke dag twee keer een wijkziekenverzorgende van Team Heeg of van Team IJlst van Antonius Thuiszorg langskomt. “We zijn erg blij met de thuiszorg”, klinkt het. Ook Suver Thús springt elke week een keertje bij. “Voor de grotere klussen, zoals het bed verschonen”, zegt mevrouw Martens. “De kleinere dingen kan ik zelf nog wel, hoor.”

Buurtsuper en biljarten

Wijkverpleegkundige Geertje Anke Bouma Wijnja van Team Heeg kent het echtpaar goed en weet precies wat ze wel en niet nodig hebben. “We staan elke dag voor meneer en mevrouw Martens klaar, maar mevrouw kan ook zelf nog veel dingen doen. Ze gaat bijvoorbeeld zelf langs de buurtsuper in Oudega en kookt ook elke dag nog zelf het avondeten. En meneer Martens is dol op biljarten!” 

In december vierde het echtpaar een bijzondere mijlpaal van een platina huwelijk; 70 jaar getrouwd. Van het thuiszorgteam ontvingen ze een mooie bos bloemen. Om de opmerking dat dat ‘een heel eind’ is, moet meneer Martens lachen. “Als je aan de voorkant van die 70 jaar staat wel, maar achteraf vraag je jezelf af waar de tijd toch gebleven is.”

Margje Abma van Thuiszorgteam Heeg overhandigt het echtpaar Martens een bosje bloemen voor hun Platina huwelijk.

Thuisgebracht

Het stel ontmoette elkaar in Rijs tijdens Hemelvaartsdag, begin jaren vijftig van de vorige eeuw. “Daar raakten we aan de praat en Jurjen heeft mij na afloop thuisgebracht naar Nieuw Amerika in Gaasterland, waar ik met mijn ouders woonde. Maar van een volgende afspraak is het toen niet gekomen. We waren nog jong en in die tijd was het toch wat lastiger om op afstand het contact te onderhouden dan voor de jeugd van tegenwoordig.”

Het lot bracht ze echter weer bij elkaar. Zonder dat ze het van elkaar wisten ging Jurjen werken in een bestekfabriek te Zeist, terwijl Hennie met haar zus naar De Bilt vertrok en in het Ooglijders Sanatorium aan de slag ging. Tijdens een wandeling door het Zeisterbos kruisten hun paden elkaar per toeval weer, waarna het door de korte afstand tussen Zeist en De Bilt een stuk makkelijker was om het contact te onderhouden. 

Dorpsmensen

Toch wilde Hennie graag weer terug naar Friesland en zo geschiedde. Jurjen ging vrijwillig in dienst, wilde als standplaats graag Soesterberg, maar besloot toch achter Hennie aan te reizen naar Friesland. Daar werd Hennie dienstmeid bij een rechter in Leeuwarden. Het stel woonde samen in Balk, verhuisde later nog naar Leeuwarden en Bolsward, maar streek niet veel later neer in Oudega. Daar woont het echtpaar Martens nog steeds. Ze kregen zes kinderen. “We zijn echte dorpsmensen.”

Ze voelen zich beide goed, alleen laat het gehoor meneer Martens wel eens in de steek. “Ik ben jarenlang vrachtwagenchauffeur geweest voor meerdere bedrijven, maar ook een periode op de luchthaven in Leeuwarden. Het lawaai en de hoge tonen van de straaljagers hebben mijn gehoor beschadigd. Dankzij mijn twee gehoorapparaten kan ik wel horen, alleen klinkt het wat blikkerig. Maar als mensen wat rustig praten, kan ik het nog prima volgen.”

Zorg van Antonius is dichtbij

Om de arm van mevrouw Martens zit een alarmknop. Zo is de thuiszorg van Antonius altijd dichtbij, mocht dat nodig zijn. “Het is een prettig gevoel om te weten dat je bij iemand terecht kunt, als er wat is. Laatst was Jurjen gevallen, dus toen heb ik op de knop gedrukt en kwamen ze meteen om hem overeind te helpen. Dat lukt mij niet. Maar verder kan ik me nog prima redden en wil ik eerlijk gezegd ook niet teveel uit handen geven. Gelukkig denken ze er bij de thuiszorg ook zo over. Wat ik zelf nog kan, moet ik ook vooral blijven doen. De thuiszorg helpt mij bij de wat grotere ‘putsjes’. En ik ben er erg blij mee. Bovendien is het ook wel gezellig. Zoveel beleven wij natuurlijk niet meer.”

Het geheim van het stel om samen gezond oud te worden? “Actief blijven”, klinkt het. Zo mocht Hennie altijd graag verre wandelingen maken. “Natuurlijk ben je het in die zeventig jaar niet altijd met elkaar eens, maar dat moet ook niet. Er mag wel een beetje actie inzitten”, vertelt meneer Martens met een lach. Zijn vrouw vult aan: “Het is geven en nemen. Jurjen raakt wel eens wat kwijt en dan mopper ik even, maar verder moet ik zeggen dat het vrij gemakkelijk is gegaan.”